Dus ook de laatste kans om iets fout te doen.
Eerlijk gezegd vinden we de Highlands van Toronto qua natuur wel schoon, maar de burgemeester had beter zelf de tekeningen van de wegen gemaakt. Hij is aan de drank en de drugs, dus zou ongetwijfeld meer bochten hebben bedacht.
Wie rijdt er nu achteruit?
Voor we de brommer naar de crater ( = exportverpakker) zouden brengen zouden we eerst de Badlands bezoeken. Dit is een klein maar goed bewaard geheim in Ontario. Ziet eruit als een maanlandschap. Zou Neil Armstrong daar de opnames hebben gemaakt?
Thuis willen we al lang een paar Adirondack deck chairs in de tuin hebben, dus toen Willie (mij) wees op een grote verzameling in een tuin langs de weg heb ik me netjes bij Ron afgemeld en ben omgedraaid.
Ze stonden opgesteld alsof er een theatervoorstelling gegeven zou worden, maar het was gericht op de weg, niet op een podium. Dan moet het een handelaar zijn.
En ja hoor, het laatste was het geval. Kijk maar eens op deze site!
Blijkt de eigenaar ook nog eens motorrijder te zijn en een ST1300 te rijden, dus hij had veel te melden.
Ik zeg nog tegen hem, de kinders wachten, maar hij bleef maar kletsen.
Na het gesprekje weer achter de boys aan, want de afspraak was om te wachten zodra we een andere weg zouden nemen. Bij de eerste T-splitsing echter niemand te bekennen.
Dus even internet aangezet en de iPhone heeft ook mijn leven gered!
Toch verdenk ik Willie ervan dat hij wat paniek wilde zaaien om een smoes te hebben om de topsnelheid van de FJR te testen.
Uiteindelijk elkaar weer gevonden en bij Tim Horton's onze eerste echt goede espresso gekocht die betaalbaar was. *$$$ telt hier niet mee, dat is gewoon een rip-off. Puur marketing, net als de Wibra.
Na de middag kwamen we bij de Badlands aan. Helaas was de toegang afgesloten met een hek. We konden nog wel een groot stuk maanlandschap zien, maar mochten er niet in.
Hier vandaan naar North American Crating Inc. gegaan waar we onze motoren hebben achtergelaten. Hier worden ze in een krat verpakt en met een container handel naar Nederland verscheept.
Op het vliegveld een auto gehuurd (Ford Fusion), maar ze hebben hier een mooie regeling voor de one way ritjes. We kregen dus een Amerikaanse auto mee, zodat we geen drop off kosten hebben. We konden kiezen uit een VW Jetta of een Chevrolet Impala.
De laatste maar genomen, daar kunnen alle zakken makkelijk achterin.
En ook hier weer onze navigator.
Op advies van onze advocaat in Oakville bij Chynthia's Chinese Restaurant gegeten.
Voortreffelijk!
De wijnkaart:
Wat hapjes:
En daar zit je dan met zijn allen aan tafel. Geen motor meer, alleen herinneringen, heel mooie herinneringen.
Mijn vraag wat voor een ieder het hoogtepunt was werd als volgt beantwoord:
Jack vond de route die Todd Zacker ons gaf (naar Senaca Rocks) echt fantastisch. Voor Ron stond West Virginia boven aan de lijst. Willie de vele wegen met veel korte bochten (dus niet in Canada). Zelf vond ik de wegen met de vele lange bochten het mooist.
We zijn zonder brokken en heelhuids aangekomen in Toronto, dus dat doel is ook bereikt.
Ron is de gelukkigste man van Canada vandaag en hij wacht tot er op de kamer geklopt gaat worden voor de in zijn Chinese gelukskoekje voorspelde liefdevolle massage.
Er is nog niks gebeurd, maar het kan nog....
Klinkt goed! Heb je stoelen besteld voor in de tuin?
BeantwoordenVerwijderen