Dag 04 - 14 september 2015

Terwijl de kinderen onder zeil zijn gegaan ( Ron heeft zelfs zijn pyjama vergeten aan te trekken) een verslag gemaakt van deze enerverende dag.

Het echte motorrijden is dus begonnen. Heerlijke bochten, weinig verkeer en perfect asfalt.

Om 7 uur bij zonsopgang de condens van het zadel geveegd en op pad gegaan.





We ontdekken, dat Jezus alles bewaart in zijn opslagloods.



Als je een motor hebt met handvatverwarming vergeet je wel eens wat je moet ontberen als je dat niet hebt. Zeker als je met chilly weer met incomplete handschoenen gaat rijden. (handschoenen met vingers zonder neusjes)

Dan lust je wel een kop Amerikaanse koffie, al is het alleen maar om de kop vast te mogen houden.
 
De BMW heeft zelfs een regelbare laxeerinstallatie aan boord. Warme bipsen maken de ratelslang lekker zacht....

We kwamen langs een reparatiebedrijf en wilden daar nieuwe banden op de HD's laten leggen. Dat ging dus niet lukken en we werden doorverwezen naar Wheels.

Wel hadden ze het verloren schakelpedaal van Jack gevonden en weer teruggezet op zijn brommer. Uiteraard hebben we hier niet voor hoeven te betalen, als we maar geen aangifte deden van ontvreemding.

In de namiddag zijn Jack en Willie naar Wheels through time gereden en Ron en ik naar Wheelers om zijn HD te laten voorzien van , let wel, originele Harley Davidson banden.
Het kost wat, maar dan heb je ook wat.




Ook de binnenband kon eventueel geleverd worden met HD logo, maar daar had Ron geen $75 extra voor over....
We vonden een zeer speciale siliconenpasta, die de lamme spiegel van de Yamaha perfect heeft gerepareerd. Duct tape eraf, 5 minuten handoplegging en dan de pasta er tussen.
Binnenkort te koop bij de Mercedes dealer in Veghel en Eindhoven.

Ron heeft zijn bandjes even ingereden op de Tail of the Dragon en de Dragon of the Tail ( dat was dezelfde weg, maar dan terug). Dat ging toch wel erg soepel!



De heenweg werd afgesloten met een bezoek aan een kledingwinkel,



Aan het eind van de terugweg de Tree of Shame op de foto gezet.



 

Hierna zijn we naar het hotel gereden en genoten van prachtige wegen. Onderweg rende een bange, jonge beer ( toch nog zo groot als een volwassen herdershond) met me mee. Toen Ron er langs reed klom hij ongelofelijk snel tegen de rotswand omhoog.

Bij het hotel aangekomen werd er vanuit een speciale verzorgingskamer enthousiast geroepen. Willie en Jack waren er dus al. Hun bezoek aan Wheels through time was zeer de moeite waard en ze mochten ook nog een T shirt uitzoeken.

Na het douchen naar het dorp gelopen ( ze kennen hier geen taxi) en gegeten bij een goed Italiaans restaurant.
De serveerster was óf nieuw in de business óf had de volledige opleiding nog niet achter de rug.
Op de wijnkaart stonden een aantal rode wijnen en mijn vraag wat een Ca'donini Montepulciano Dabruzzo was, kreeg ik geen antwoord.
Dus om Daniella een beetje te helpen bestelde ik een Cabernet Sauvignon. Toen bleek dat ze dat niet kon schrijven zei ik dat het nummer 5 was.....